Categorie archief: Biologeren

Aankomen in de Nederlandse lente

Thuis zijn is anders dan thuis aankomen. Onderweg bedachten wij dat een fietsreis niet rusten óf reizen is, maar rustig reizen. Zo kun je ook niet van het ene op het andere moment ergens zijn zonder de afstand werkelijk te ervaren. Reist men rustig, dan reizen hoofd en hart mee op datzelfde tempo, maar op dit moment zitten onze hoofdjes nog af en toe in Argentinië, ons hart klopt sneller bij het horen van Braziliaanse muziek. Een deel van ons fietst nog verder in Zuid-Amerika, terwijl wij twee weken geleden vanuit Buenos Aires terugvlogen naar Amsterdam. Lees verder

Diepte-interview

Fietsen?
– Fietsen.
Is dat nu wel zo’n ambitieus plan? Wordt je er rijker of slimmer door?
– Is dat de bedoeling? Bewust leven is de bedoeling!

Wat ik zou willen is net genoeg geld verdienen om ergens te kunnen wonen, te kunnen reizen, te kunnen planten om van te leven. Wat ik nu heb is genoeg om in een tentje te kunnen rondtrekken als een nomade, de wereld verkennend. Dat tentje is nu mijn thuis, de vriendelijke mensen onderweg zijn onderwijzers en elke omgeving is een nieuwe leerschool. Precies mijn wens. Lees verder

Extremaduro

Wanneer we van de Franse Col de diepte ingaan weten we: klimmen is dalen. En dalen is heerlijk. In de verte zoveel bergtoppen te zien. Maar ook de hitte komt ons tegemoet en.. nieuwe bergtoppen?!
We gaan niet bepaald over een Spaans plateau naar Lissabon, maar doorkruizen het land onder onze alom bekende reiswijze ‘recht zo die gaat’.

Over vanalles kunnen we ons verbazen. Van het grote aantal ingestorte boerderijtjes tot samenklonterende stadjes, van de berm overgenomen door een immense hoeveelheid slakken tot activistische uitspattingen op werkelijk alle paaltjes, vangrails en zelfs prullenbakken, van het contrast tussen pieken en dalen in het leven van de mensen en het landschap. En met ons gefilosofiets en geslinger hier tussendoor is het alsof je afwisselend hapjes van een gebakje aardbeien met slagroom en een broodje hamburger met tomatenketchup neemt. We nemen het zoals het komt. Soms weet ik niet waar ik op moet letten. Wat zien we eigenlijk en wat beleven we? Lees verder

Natuurlijk?

In hoeverre heb je nog groene vingers als je al zeven jaar niet meer op het platteland hebt gewoond? En hoeveel kennis van de natuur heb je opgedaan tijdens de twee lesuren biologie per week op de middelbare school? Kun je met dat wat je weet de processen onderweg ontrafelen, volgen of verklaren en blijf je je verwonderen? Over een lieveheersbeestje, kikkervisje, klaproos, treurwilg, zonnebloem, maïsplant, over wolken, regen, aarde, rivieren, bergen, woestijn en de zon? Over de mier, ogenschijnlijk een simpel beestje… Wanneer je een mierenkolonie in zijn geheel even volgt bedenk je gauw dat ze verrassend slim zijn. Hoe ze netjes in rijtjes goed gecoördineerd aan het werk zijn om stukken hout te verslepen. Maar om nu op je knieën jarenlang het proces te volgen?

Eduard Osborn Wilson is de man die zich maar bleef verwonderen over de mierenkolonie. Mieren schijnen veel slimmer te zijn dan alle computers en het hele internet bij elkaar. Zelfs nu, op 81-jarige leeftijd volgt hij op zijn knieën de mieren samenleving en schrijft hier boeiende theorieën over. Passie gevonden. Wat is jouw plant of beestje? En wat krijgen wij onderweg in het vizier?