Een dag op de grens

In alle vroegte staan we vandaag op. De dauwdruppels liggen regelmatig verspreid over onze tent. De laatste dag in Brazilië is aangebroken. Vandaag maken we voor de laatste keer een kop koffie op Braziliaanse bodem.

Vanaf Porto Alegre, de laatste staatshoofdstad van het land, zagen we in steeds meer dingen dat we Brazilië gingen verlaten. En vanaf Rio Grande, het oudste stadje van de regio, sloegen we dan daadwerkelijk het laatste stuk asfalt op. Weliswaar een stuk asfalt van 230 kilometer, maar toch het laatste.

En vandaag staan de laatste 54 kilometer op het programma. Iedere keer dat we een groen bord langs de weg zien staan, zijn we weer benieuwd hoeveel het er nog zullen zijn. Ondertussen zoeven we langs groene weides met koeien, de pampa’s zijn hier al begonnen.

Daar staat het “Divisa Brasil – Uruguai, 20 km”, het aftellen is begonnen. We stoppen nog een laatste keer om te gaan koken voor de lunch. En na het eten beginnen we al wat ‘nieuwe’ woordjes te leren. Voor aan de andere kant.

Een uur later staan we bij de Braziliaanse douane. De stempel in ons paspoort zegt dat we Brazilië nu uit zijn. Voor we Uruguay echt betreden, is er het grensdorp Chuí/Chuy. Half Braziliaans, half Uruguayaans.

Het is een verwarrende smeltkroes van de twee landen. Aan de hoofdstraat is de zuidkant Uruguayaans, de noordkant is Braziliaans. De mensen wandelen overal kriskras doorheen. Zo worden we aan de Uruguayaanse kant aangesproken door twee Brazilianen die ons zagen fietsen, aan de Braziliaanse kant worden we in het Spaans geholpen door de bakker.

Dan wordt het tijd om geld te wisselen, in Uruguay betalen ze niet met Braziliaanse reais. Maar de Uruguayaanse geldautomaten houden niet van onze pasjes. Een bankbediende komt met de tip om reais te pinnen en die om te ruilen voor pesos.

Maar als we terugkomen in de Uruguayaanse kant met onze reais, zitten alle wisselkantoortjes dicht. In Uruguay is het geen wintertijd, in Brazilië wel…

Daar zitten we dan. Zonder Uruguayaanse landkaart, zonder pesos, maar wel op nieuw terrein. Zo rusten we een nachtje uit in verwarrend niemandsland.

Een gedachte over “Een dag op de grens

  1. Steve

    Het leven in Nederland lijkt stil te staan…..en bij het lezen van jullie verhalen heb ik zelfs het idee dat ik achteruit loop.

    Onvergetelijk wat jullie toch meemaken!

Reacties plaatsen niet mogelijk.