Land van geschilderde vogels

Een betere omgeving voor overpeinzingen kun je niet wensen. In het Uruguayaanse landschap laten we ons door het pure omgeven. Mijmerend, dagdromend en flink trappend tegen de forse wind in die de herfst inluidt, fietsen we van noordoost naar zuidwest. Daar ligt niet alleen Montevideo. Daar ligt onder meer Rio de la Plata, die Uruguay van Argentinië scheidt. Door de Spaanse ontdekkingsreizigers ‘de rivier van zilver’ gedoopt, omdat zij de hoop hadden dit te vinden aan de oorsprong. De indianen zochten niet naar zilver, zij vonden alles al kunst en schitterend. Uru·gua·y betekent vertaald uit het Guaraní ‘land van de geschilderde vogels’. Hoe zal het ons hier gaan?

Het is fris en daarom blijft de zonnebrand op ons gezicht onopgemerkt. ‘s Avonds gaat de wind liggen en bovenop de heuvels is de zonsondergang een prachtig slot van de dag. Zo gauw ze onder is kruipen wij ons tentje in, waar we onze gedachteflarden proberen te ontrafelen alsof ze een kluwen wol zijn geworden. De volgende morgen zitten onze hoofden vol dikke watten van het denken en de weinige slaap omdat mijn matje het heeft begeven. De dikke mist en dauwdruppels in de morgen passen heel goed bij ons gevoel.

Gelukkig is er altijd een goed begin met een bord stevige pap en kop sterke koffie. Een gaucho te paard groet ons rond zevenen en eenmaal op weg komt er om het uur een oude laadbak voorbij vanwaar een man met sigaret op de lip zijn duim naar ons opsteekt. Hiermee is getekend dat het verkeer in het binnenland van Uruguay geen grotere tegenstelling kon zijn van dat van de noorderburen. Het lijkt of we met het vertrek uit Brazilië alle drukte vol getoeter, muziek, piepende remmen, geroep en gelach op de weg achterlatend, suizende oren hebben overgehouden. Is het hier echt zo stil of zitten er ook watjes in onze oren?

Gaucho te paard met zijn vee

De tegenstelling is niet alleen zichtbaar in het verkeer, maar Uruguay, bestempeld als het Zwitserland van Zuid-Amerika heeft diens gelijke levensstandaard. Er wonen 3,4 miljoen mensen in dit kleine land dat toch vier keer groter is dan Nederland. Een derde gedeelte woont in Montevideo. Voor zover er leegloop kon ontstaan in het binnenland zien we hier en daar honderd jaar oude leegstaande boerderijen, soms met een paar bomen in de oorspronkelijke woonkamer. Jongeren pakken hun boeltje en gaan naar de hoofdstad en als het even kan graag door naar Europa.

Wat in Brazilië een grote opgave was is hier in tien dagen een feit. Zelfs met een slinger door het land, zandweggetjes over de heuvels nemend, komen we zonder problemen aan in Montevideo. Tegenstellingen, tegenstellingen. Artistieke uitspattingen all over, elke dag een nieuw cultureel programma, youth activism, zelfs ook hier strijdend voor fietspaden en luister gauw eens Uruguayaanse muziek van bijvoorbeeld Ana Prada, Boomerang, the Mint & the Mentals of Max Capote.

Tien maanden lang neuriede ik zinnetjes van het liedje ‘ik ben op reis’ wat ik zong in het kinderkoor toen ik 8 jaar was.

Ik ben op reis al weet ik niet waarheen
maar ergens stond geschreven dat ik deze weg moest gaan
en al aarzel ik soms even langs die eindeloze baan
toch weet ik iemand ging me voor en daarom ga ik door.
Ik heb geen geld, geen kaart en geen kompas
maar ik zie de tekens en die zeggen mij genoeg
en al geeft er niemand antwoord op de dingen die ik vroeg
toch weet ik aan het eind vind ik geen gehoor en daarom ga ik door.
Ik ben een vogel die z’n vleugels spreidt
zo wil vliegen altijd verder naar de zon
ik ben een paard dat zonder teugels rijdt
maar er is iemand die me leidt en hij zegt kom.
Ik ben op reis al weet ik niet waarom
maar ik luister naar de stilte en die zegt me om te gaan
en al verlaat ik al m’n vrienden moet ik overal vandaan
toch weet ik er is geen ander spoor en daarom ga ik door.

En nu zijn we zomaar in de meest zuidelijke hoofdstad van Zuid-Amerika aangekomen. Heb je zelf ooit eens gedacht een stukje te schrijven vanuit Uruguay? Het kan je zomaar op een moment overkomen.

6 gedachten over “Land van geschilderde vogels

  1. Jeannette

    Met veel plezier en bewondering heb ik het verhaal over jullie reis tot dusver gelezen. Alleen het stuk over dat hondje begrijp ik niet. Op het moment dat jullie het beestje met jullie mee lieten rennen uit het dorp namen jullie de verantwoordelijkheid voor dat wezen op jullie. Jullie gaven het zelfs een naam! Om vervolgens op wel zeer lichtzinnige wijze weer afscheid van hem te nemen omdat jullie het zat waren. Hoe lang denken jullie nu werkelijk dat hij nog geleefd heeft daar midden op die snelweg voordat iemand hem dood reed? Het is volkomen begrijpelijk dat een hond geen geschikt reisgezelschap is maar had hem dan niet mee laten rennen of had daarna onderdak voor hem gezocht. Naar mijn mening een behoorlijke misser op een verder fantastische reis.

    1. Tos & Hilde

      Het is inderdaad niet onze beste keus geweest tijdens de reis. Wij denken echter niet dat wij de verantwoordelijkheid krijgen over ieder levend wezen dat de keuze maakt met ons mee te reizen.

      Zoals wij aangaven, hebben wij de hond niet meegenomen. Hij rende eerst een dag met ons mee voordat wij hem eten gaven en een naam gaven (‘m de hele dag “hond” noemen is ook raar, mensen geven alles graag een naam).

      Wij vonden het juist gevaarlijker als Xico achter ons bleef aanrennen. Omdat hij het wel wilde, maar ons bij lange na niet bij kon houden, sneed hij bochten af en bleef af en toe midden op de weg uithijgen.

      Honden hebben een uitstekend instinct, wat hen helpt de juiste keuzes te maken en te overleven. Juist wij mensen hebben de eigenschap om onze zorgen over een ander uit te storten, zelfs als de ander hier niet om vraagt. Dagelijks komen we tientallen honden tegen zonder onderdak.
      Wij moeten erop vertrouwen dat hij nadat wij hem verlieten, rustig de weg terug heeft gevonden naar waar onze gezamenlijke reis begon. Of misschien heeft hij een nieuwe reisgenoot gevonden om zijn avontuur voort te zetten.

      1. Jeannette

        Zoals ik al aangaf een hond is geen goed reisgezelschap.Ik zeg dan ook niet dat je hem bij je had moeten houden. Alleen dat er een elegantere oplossing zou zijn geweest. Dat er veel zwerfhonden zijn is bekend. Dat je ze niet allemaal kunt redden ook. Maar deze hond koos jullie met een reden, en dat was vast niet om gedumpt te worden aan de kant van een drukke weg.

Reacties plaatsen niet mogelijk.