Reis de reis…

…en pauzeer af en toe in een bushokje.

We omarmen bushaltes. Niets is zo fijn als zo’n klein huisje langs de weg om in te schuilen wanneer de regen plotseling losbarst of welke verkoeling en schaduw biedt in brandende zon. In dit geval om crackertjes Dulce de Leche te eten en met de jongen te praten die op de bus staat te wachten. Het gaat over onze reis. “Wat een avontuur!”. Hij staat op de bus te wachten die hem naar het volgende dorp brengt. Wanneer ben je op reis?

Praten over de fietsreis, over reizen in het algemeen en de reiziger in het bijzonder is een geliefde bezigheid onderweg. Je hebt er die alles plannen, die niks plannen en ook die, als je ze tot de categorie reizigers mag rekenen, altijd in de planfase blijven. Wat is er eigenlijk werkelijk voor nodig om een reis te maken? Een fietser die van Alaska naar Patagonië reisde zegt ‘verzamel dat wat je nodig hebt en vertrek’. Dus niet wat je nog denkt nodig te hebben en al helemaal moet je geen tijd verdoen met inlezen terwijl je vertrokken kon zijn.

Vijf jaar geleden las ik het boek ‘De kunst van het reizen’, van (reis)filosoof Alain de Boutton. Er gaan tegenwoordig meer mensen op reis dan ooit. Maar het is zeer de vraag of zij wel weten hoe ze moeten reizen.

Er is slechts één oorzaak van al het leed dat de mens overkomt: hij is niet in staat rustig in een kamer te blijven.
-Pascal, Pensées, 126

A-ha! Het meest veilige is thuisblijven. De mens overkomt zomaar dingen wanneer ze hun stoel verlaten. De gedachte kan men weerhouden ooit te vertrekken. Niets is zo verlammend als angst. Wij komen mensen tegen die op leeftijd zijn en ons vertellen ‘zoiets had ik ook willen doen, maar toen had ik dit en dat en nu gaat het niet meer’.

Iedereen wil er wel eens een keertje uit. Een weekje naar het strand of een weekend in de Ardennen. Dat valt nog te plannen. Het gaat al mis met het kijken in de reisfolder. We willen namelijk datgene aantreffen dat we kennen van de plaatjes, een techniek om angst te overbruggen. Maar wat gebeurt er als dat strand vol ligt met mensen, er inmiddels flats bij staan, je niet zo lekker hebt geslapen en de maaltijd verkeerd viel? Niets loopt zoals verwacht… ‘Was ik maar nooit op reis gegaan,’ gonst door je hoofd.

De reis is natuurlijk niet het probleem. De uitdaging is het loslaten van waar je aan gehecht bent en het openstaan voor alles. Geen verwachtingen. We komen erop dat de fietsreis hiervoor ultiem is. Hiervan bestaat geen plaatje dat laat zien hoe het zal zijn en alles mag gaan zoals het gaat. In feite geldt dat ook voor een strandvakantie Costa Brava en een cultuurinjectie in Rome. Wat is dat leed wat je overkomt? Een middag regen of een kathedraal in de steigers. Wat doe je ermee?

Jezelf blijven uitdagen, nieuwe dingen blijven ontdekken. Er zijn mensen die met tegenzin werken. Elke dag. Ze denken dat werk niet leuk kan zijn. Het weekend en de vakantie zijn er immers om van te genieten. En omdat het werken energie kost, blijven zij in het vakantie het liefste thuis. Kun je ervaren dat het anders is? Ja. Alleen zou dat een reis betekenen.

Een sprong in het diepe, zo wordt het weleens genoemd. Als een mens het lukt altijd open te staan voor het nieuwe, zonder zich te hechten, dan kan het zomaar zo zijn dat je leven één reis is!

Dat is onze uitdaging. Niet een enkele fietsreis. We weten nu hoe dit moet, wij zitten als het ware juist weer stil. Wat begon als iets onbekend is nu ons dagelijks leven geworden, hoewel de dagen gevuld zijn met nieuwe ontdekkingen. We zijn één geworden met deze vorm van leven. Tijd voor een nieuwe reis?